Laatste wijziging: 17-10-2005 20:43

vrijdag 30 september 2005
Nino gaat vanaf eind augustus naar de peuterspeelzaal van de Vrije School. We zijn eerst een keer gaan kennismaken met de juffen. Nino kon toen gelijk het lokaal bekijken. Hij vond het allemaal prachtig. De week daarna is Monique een middag mee geweest om te kijken hoe het er aan toe gaat bij de Vrije Peuterspeelzaal. Dat was erg leuk, en dat vond Nino ook. Er is alleen speelgoed van natuurlijke materialen en zo min mogelijk 'invulling', zodat kinderen met het speelgoed hun fantasie op de vrije loop kunnen laten. De juffen benadrukken het positieve (ze zullen dus nooit zeggen dat iets niet mag, maar proberen de kinderen af te leiden of te zeggen wat wel mag) en gaan zoveel mogelijk uit van wat het kind zelf wil.

Er zijn 14 kinderen bij Nino in de groep en 2 juffen (1 juf en 1 stagiaire). Op de middagen maken de kinderen appelmoes en op de ochtenden bakken ze brood. Bij het appelmoes maken helpen de kinderen door het in stukjes snijden van appel en het roeren in de pan. En bij het brood bakken pellen de kinderen graantjes, malen ze die in de molen, kneden ze het deeg (en stoppen ze er rozijntjes in, tot grote vreugde van Nino). En aan het eind van de ochtend krijgen ze hun eigen gemaakte en nog warme broodje mee naar huis. Erg leuk allemaal! Nino geniet met volle teugen. Hij vindt het heerlijk om naar de andere kinderen te kijken. Maar hij trekt zich niet terug, hij doet ook af en toe mee. De eerste keer dat Nino alleen zou gaan, vond Monique het wel even spannend. Want als Nino zou gaan huilen, zou ze hem niet huilend achterlaten. Maar Nino hoefde helemaal niet te huilen, hij vond het prima dat Monique hem later weer zou komen ophalen. En dat vindt hij nu nog steeds. Helemaal zonder tranen of een sip gezicht. Tot grote opluchting van Monique (en Alex :)).

Alex brengt Nino meestal naar de peuterspeelzaal, en Monique gaat hem meestal weer halen (in ieder geval op woensdag). Omdat Maxe dan ook mee moet, hebben we een fietskar gekocht. Daar zijn we heel erg blij mee. Maxe ligt heerlijk in een hangmatje dat bij de fietskar hoort. De fietskar heeft vering, zodat het niet al te belastend is voor Maxe d'r wervels en spieren. En Nino vindt het supergezellig met z'n tweeën in de fietskar. Als we dan weer thuis aankomen zegt hij (als hij nog niet in slaap is gevallen): "Daar zijn we Max, daar zijn we!". De schat.

We kunnen wel goed merken dat de peuterspeelzaal een grote verandering is voor Nino. Hij vertoont soms echt gedrag dat we niet van hem kennen. Hij heeft buien waarin hij slaat, keihard gilt, expres dingen kapot maakt, niet luistert, etc. Ook wil hij weer in het grote bed slapen, lekker veilig tussen papa en mama in. Dat laatste vinden wij prima, hij hoeft niet in z'n eigen bed te slapen. Alleen als hij dat wil, en dat is blijkbaar nu even niet.

Wonderbaarlijk genoeg is Nino juist wel zo goed als zindelijk nu. Overdag draagt hij zelden een luier meer en plast hij netjes op de wc. Tijdens (zeldzame) middagslaapjes draagt hij ook geen luier en hij wordt dan keurig droog wakker. Soms is zelfs 's ochtends z'n luier nog droog. We denken dat het niet lang meer duurt voordat Nino helemaal zindelijk is.

Nino begint nu heel goed door te krijgen dat wat hij zegt, niet altijd zo klinkt zoals wij het zeggen. Zo zegt hij 'manna' tegen banaan. Maar hij weet heel goed dat dat niet klopt: "ik zeg verkeerd!". Monique weet wel dat ze Nino beter niet kan corrigeren als hij woorden verkeerd zegt (we moeten geen faalangst kweken natuurlijk), maar nu had ze wel de indruk dat Nino graag wilde oefenen. En na een paar minuten lukte het Nino om keurig 'banaan' te zeggen. Hij was supertrots!

Meerdere keren per dag krijgen we de vraag te horen: "gaan me toe?" Nino hoort graag het programma van de dag, zodat hij weet waar hij aan toe is :) Soms vraagt hij het 's avonds al, in bed. En als we dan zeggen dat we nergens naartoe gaan omdat we gaan slapen, zegt hij: "morgen!" Nino wil dan alvast weten wat we de dag daarna gaan doen, echt leuk. Hij noemt nu soms de namen van de dagen, maar meestal husselt hij het door elkaar. Z'n favoriet is 'zonderdag'.

Nino is meegeweest naar de tandarts. Omdat Nino wat vreemde bruine uitslag op z'n tanden heeft, wilden we dat de tandarts even naar Nino's tanden zou kijken. We hebben Nino er wekenlang op voorbereid tijdens het tandenpoetsen. En dat hielp heel goed, want Nino had net weer een periode dat hij niet wilde dat wij z'n tanden poetsten. Als we dan zeiden dat de tandarts daar niet blij van werd, wilde hij het ineens wel (hoezo, chantage? :)). Eenmaal bij de tandarts in de stoel wilde Nino eerst z'n mond niet open doen. Maar toen Monique Nino's hand vasthield, durfde hij wel. De tandarts mocht zelfs nog even met z'n spiegeltje kijken. Volgens de tandarts zien Nino's tanden er prima uit. De bruine uitslag is een onschuldige verkleuring die vaker voorkomt bij kinderen. Het is in geen geval tand-erosie (daar waren wij een beetje bang voor). Normaal gesproken wil de tandarts pas met 4 jaar bij kinderen in de mond kijken, maar omdat wij ons dus zorgen maakten, wilde hij het nu ook wel.