![]() |
|
|||||||||||
|
Laatste wijziging: 25-04-2004 08:55
zondag 25 april 2004 Omdat Nino steeds maar viel met z'n gladde leren slofjes, hebben we schoentjes voor hem gekocht. Nog geen 'echte' met een stugge zool, maar een soort tussenschoentjes van stof, met een dunne soepele (maar wel stroeve) zool van rubber. Nino heeft nu maat 21. Sinds hij die schoentjes heeft, glijdt hij in ieder geval niet meer uit. Ze slijten alleen wel snel, na een paar weken zat er al een gat in. Dat komt ook doordat Nino een beetje op de binnenkanten van z'n voeten loopt. We hebben maar een nieuw paar gekocht, identiek aan het eerste. Het schijnt het beste te zijn voor de voetjes als kinderen pas 'echte' schoenen dragen zodra ze een paar weken goed los kunnen lopen. Daar wachten we dus nog maar even op. Waarschijnlijk kunnen we tegen die tijd - gezien het weer - wel sandaaltjes voor Nino kopen. Wat betreft woordjes is Nino nu helemaal dol op 'oto' (= auto). Als hij nog maar een sleutel ziet of mama's tas, is hij niet meer te houden en roept hij enthousiast 'oto oto oto oto oto!' Hij roept ook al een tijdje 'bie' of 'bih' en wij begrepen maar niet wat dat was. Tot hij een knuffelbeer in het oog kreeg en weer heel hard 'bih' ging roepen. Ah, 'beer'! Misschien roept Nino dit zo vaak omdat wij hem ook vaak 'beer' noemen. Nino heeft afgelopen week zomaar twee nachten achter elkaar doorgeslapen. Even hoopten we dat dit structureel zou zijn, maar nee. Nu drinkt hij weer 2-3 keer per nacht. Nouja. Hij is gelukkig niet meer moeilijk 's nachts, wat een paar weken geleden wel zo was. Dan zat hij keihard te huilen en was hij bijna ontroostbaar. Nu wordt hij wakker, geeft een tikje tegen mama's borst, zegt 'ngd', drinkt en gaat weer slapen. Ook overdag geeft hij nu heel duidelijk aan dat hij bij mama wil drinken: voorheen door haar t-shirt een stukje omhoog te trekken, tegenwoordig steeds vaker door een tikje tegen de borst, waarbij hij altijd 'ngd' zegt. Duidelijk :)
Dat demonstreerde Nino afgelopen week nog maar weer. Monique ging 's ochtends vroeg even naar buiten om vuilnis in de kliko te gooien. Het was best koud, dus ze deed de achterdeur dicht en nam de sleutel mee. Toen ze terug kwam, ging de deur niet meer open. Nino had de knip erop gedaan... Helaas voor Monique zat de voordeur ook op de knip, bovendien had ze de voordeursleutel niet bij zich. Aargh! Terwijl ze stond te overwegen wat te doen (ruitje inslaan?), kwam er een schilder langs. Dat was het eerste geluk. Het tweede geluk was, dat Monique boven een raam had open gezet. Nino begon het steeds minder leuk te vinden en ging zitten jammeren. Hij snapte maar niet waarom mama niet weer gewoon naar binnen kwam. Maar de schilder haalde een ladder, klom door het openstaande slaapkamerraam naar binnen en deed de voordeur open. Tot grote opluchting van zowel Monique als Nino! 0.0614 |
|||||||||||